كوه ما سينه ما ، ناخن ما تيشه ما (*)

فتوي زاهد و عابد همه را عذر بنه

شرر اين بار بزد بر سر و انديشه ما

چند گوييم ره غرقه خود بر بنديم؟

سيل بنيان فكن از بيخ زده ريشه ما

راهبان در حرم خويش بخوانند دعا

يار ما کرده طلسم  این دل چون شيشه ما

به جهاني ندهيم رنگ و چم گيسوي او

که جهان هیچ نیرزد به خس بيشه ما

حسرت هيچ پريروي نداريم دگر

عطر آن لعبت خوش همره هميشه ما

گر كه سهراب در اين جنگ شهيد است چه باك ؟

دل چون رستمی خوناب شد از نيشه ما

* ( بيت اول از شاعر معاصر ، اديب نيشابوري است )